Καλή Ανάσταση!

Πιστεύω στην ύπαρξη του Ιησού. Όχι φυσικά ότι προήλθε από φυτό αλλά ότι γεννήθηκε και πέθανε σαν φυσιολογικός άνθρωπος. Και θαυμάζω την προσωπικότητά του, αν ισχύουν βέβαια όλα αυτά που έχουν φτάσει σε εμάς. Μίλησε για το καλό.

Μίλησε για την ουσία των πραγμάτων, μακριά από τους τύπους και κατέκρινε τα κακώς κείμενα. Η ταπείνωση, η συγχώρεση και το «Αγαπάτε αλλήλους» συνιστούν τη βάση του λόγου του και αποτελούν ρηξικέλευθη στάση ζωής για τα δεδομένα της εποχής.

Και κάπως έτσι γεννήθηκε μια νέα θρησκεία. Με ένα περιτύλιγμα φτιαγμένο από ανθρώπους. Με κανόνες και όρους. Με νέους τύπους. Και οι πιστοί προσκολλήθηκαν πάλι στους τύπους και ξέχασαν τα λόγια εκείνου που ακολουθούν.

Και αγνοούν την ταπείνωση οι ιερείς τους και ντύνονται στα χρυσά και κανείς δε ζητά και δε δίνει συγχώρεση γιατί όλοι έχουν δίκιο και το «Αγαπάτε αλλήλους» μεταφράζεται πλέον σε «Μισώ, φοβάμαι και καταριέμαι οτιδήποτε διαφορετικό».

Και συγκρούονται με τους άλλους για το αν γίνονται ή όχι θαύματα, αν εμφανίζονται ή όχι πρόσωπα, αν αναστήθηκε ή όχι ο Ιησούς, αν ανάβει μόνο του το φως ή όχι – Αλήθεια, γιατί χρειάζονται τόσες αποδείξεις για να πειστούν και να ακολουθήσουν τα λόγια του προσώπου που λατρεύουν; Να κάνουν δηλαδή το καλό;

Και νηστεύουν το κρέας και το γάλα αλλά όχι το ψέμα, την κακία και την υποκρισία και ψάχνουν στις συσκευασίες τροφίμων τα συστατικά τους και χλευάζουν όποιον δεν το κάνει αλλά εντέλει δε στερούνται τίποτα γιατί τρώνε ψεύτικο κρέας και συνοψίζουν όλο το νόημα της νηστείας στο φαγητό, όπως οι μαθητές μου που, από όλες τις ασκήσεις, επιλέγουν να κάνουν τις πιο εύκολες.

Και έτσι μετατρέπονται σε εκείνους που κατέκρινε ο Ιησούς και ξεχνάνε τη θρησκεία τους.

Ας, ευχηθούμε, λοιπόν, να ξαναθυμηθούν οι άνθρωποι το καλό. Και εκείνοι που τους το υπαγορεύει η θρησκεία τους και εκείνοι που τους το υπαγορεύει η προσωπική τους ηθική.

Καλή Ανάσταση ψυχής, αξιών και ελπίδας!