Λίγο πριν τη λήξη...

Τι γίνεται, συνάδελφοι, πώς τα πάτε με την ύλη;
Ολοκληρώνετε με τα βασικά;

30ωρο; Μόνο;

Δε θα είχα πρόβλημα με την υποχρεωτική παραμονή στο σχολείο πέρα από τις ώρες διδασκαλίας με μία προϋπόθεση:

Εσείς γιατί δε γίνατε δάσκαλος;

Μόλις αποχώρησε από το σπίτι μου ένας γνήσιος εκπρόσωπος της ελληνικής κοινωνίας, ένας υδραυλικός, που δεν παρέλειψε να μου αναλύσει τις απόψεις του σχετικά με το επάγγελμά μου, χωρίς φυσικά να ρωτηθεί. Ο διάλογος δεν ξέφυγε από τα τετριμμένα αλλά παραμένει κάθε φορά εξίσου συναρπαστικός:

Το χέρι

Την ημέρα των Χριστουγέννων δημοσιεύτηκε σε μια εφημερίδα η ιστορία που ακολουθεί:

Η ευλογία του να είσαι καθηγητής

Ίσως πάνε πολλά χρόνια από τότε που κάποιος σε πήρε απ’ το χέρι και σε οδήγησε στο πρώτο σου σχολείο μα ακόμα ορκίζεσαι πως μπορείς να νιώσεις εκείνη τη γλυκιά αγωνία μπροστά στο άγνωστο που σου έσφιγγε το στομάχι. Τα χρόνια πέρασαν, το Δημοτικό έγινε Γυμνάσιο, το Γυμνάσιο έγινε Λύκειο και το Λύκειο με τη σειρά του Πανεπιστήμιο· το σφίξιμο ονομάστηκε επίσημα άγχος και το φτερούγισμα –υπό τους νέους όρους, των «μεγάλων»– ομοίως μα ακόμα κι έτσι στιγμή δεν έπαψες ν’ αγαπάς αυτήν την αίσθηση της νέας αρχής που συνέπιπτε τόσο ταιριαστά με το τέλος του καλοκαιριού.

Θέλεις να μάθεις τι κερδίζω;

Οι δάσκαλοι αντιμετωπίζουν μια δύσκολη μάχη κάθε μέρα για να βάλουν  στα παιδιά τις βάσεις που χρειάζονται για να πετύχουν στην ζωή. Και πρέπει να κάνουν ακόμη μεγαλύτερη προσπάθεια να κρατήσουν το ενδιαφέρον τους στην σημερινή ψηφιακή εποχή. Πολλοί δάσκαλοι καταλήγουν να ξοδεύουν πολλά χρήματα από την τσέπη τους για να πάρουν τα απαραίτητα υλικά για να κάνουν την τάξη να λειτουργήσει.

Τα γλυκά και τα πικρά μας...

Στο σχολείο βιώνεις από τις πιο λατρεμένες καταστάσεις, μέχρι τα πιο θλιβερά συναισθήματα.

Σας ευχαριστώ που ήμουν η δασκάλα σας!

(Αποχαιρετώντας τα πιτσιρίκια μου που φέτος αφήνουν το Δημοτικό)

Όλα τα δάκρυα είναι πικρά

"Θα σας διηγηθώ µια ιστορία που διαδραµατίζεται στο εξωτερικό. Ζει εκεί µια οικογένεια που αποτελείται από τον πατέρα Μορντεχάι, τη µαµά Ρέβκα, το µεγάλο γιο Άρι, την κόρη Εσθήρ, το µικρό γιο Σρούλικ. Μαζί τους µένει και ο παππούς Αβραάµ. Ο παππούς είναι παράλυτος και καθισµένος σε αναπηρική πολυθρόνα.

Είδα τον δάσκαλο για καφέ

Ο κύριος Τάδε είχε 6ωρο σήμερα. Δηλαδή 6 ώρες μάθημα ή, καλύτερα, 6 διδακτικές ώρες, ούτε καν ολόκληρες, των 45 λεπτών η καθεμιά. Αυτή ήταν όλη κι όλη η δουλειά του σήμερα. Και μάλιστα με διαλείμματα ενδιάμεσα.

Ο καλός δάσκαλος

Είναι SOS! Σημειώστε τα!

Ο θάνατος του "Δεν μπορώ"

Η τέταρτη τάξη της Ντόνα έμοιαζε με πολλές άλλες τάξεις που είχα δει στο παρελθόν. Οι μαθητές κάθονταν σε πέντε σειρές θρανίων, με έξι θρανία κάθε σειρά. Η έδρα του δασκάλου ήταν μπροστά κι έβλεπε προς τους μαθητές. Στον πίνακα ανακοινώσεων ήταν γραμμένη η μαθητική εργασία. Από πολλές απόψεις φαινόταν ένα συνηθισμένο, παραδοσιακό δημοτικό σχολείο. Ωστόσο, κάτι έδειχνε διαφορετικό εκείνη τη μέρα που μπήκα μέσα για πρώτη φορά. Κάποια έξαψη φαινόταν να υποβόσκει.

Πριν γίνεις δάσκαλος…

Τα κυριότερα χαρακτηριστικά του επαγγέλματός μας τα ξέρεις: Εύκολο ωράριο, εργασία με πιτσιρίκια, πολλές μέρες διακοπές, τεράστια άδεια το καλοκαίρι. Ο μισθός όχι μεγάλος, αλλά καλύπτει τις βασικές σου ανάγκες. Κάπου εδώ όμως γίνεται η παρεξήγηση. Δεν πρόκειται για δημοσιοϋπαλληλίκι.

Να ζουν...

Έτσι έχουν τα πράγματα...

Και αυτό είναι το μεγαλείο του να είσαι δάσκαλος

Χθες μετά από μια συναυλία, πήγα για φαγητό σε ένα από εκείνα τα ξενυχτάδικα στο Μοναστηράκι. Την ώρα που σηκωνόμασταν από το τραπέζι με πλησίασε μια όμορφη κοπελίτσα γύρω στα 20.: “Γεια! Με θυμάσαι;” Όχι δεν τη θυμόμουν. Πως θα μπορούσα. Με ένα γρήγορο υπολογισμό πρέπει να έχω γνωρίσει κάπου 4.500 παιδιά στα τελευταία 15 χρόνια που διδάσκω.